KÖYLÜ

Paçası yamalı köylü oturdu düze, 

Yüreği nasırlı şehirliyle göz göze. 

Bir çoban kavalına üflerdi nefesini, 

Yanık sesi kabartır göğüs kafesini. 

Bakışları yabancıysa gözbebeğine, 

Kelebekler uçardı ateşin göbeğine. 

Yıkılır gönül ocağı çileli kancıyla, 

Çatlamış bacası tüterdi sancıyla. 

Gelincik çiçekleri boynunu eğerdi, 

Bilenmiş söze kırık sükût değerdi. 

Sinesi parçalanır içi volkan dağı, 

Kuş kanadına dolanır kader ağı. 

Şiirler birikince ceketinin iç cebinde, 

Yankılanır mısraları yalnız kalbinde. 

Bâzgeşt